باشگاه شطرنج ذهن برتر

گروه ورزش: زودتر از موعد مقرر در دفترمان حاضر شدند، آن قدر شیرین و بچگانه صحبت می كنند كه دلمان نمی خواهد مصاحبه تمام شود، اما مصاحبه با كودكان آن هم در مقطع ابتدایی كار سختی است و شیوه خاص خود را می طلبد، جواب به سوالاتمان را بسیار رك و صریح و تنها با یك كلمه «آره، نه، خوب، بد و... » می دهند، اما هر دو قهرمان هستند و انتظاراتی دارند كه برآورده نشده و باعث دلخوری 2 قهرمان بزرگ آینده شده است.

همیشه، همه جا خوانده و شنیده ایم كه مسئولان و كارشناسان ورزش بارها به كرات گفته اند: « ورزش دانش آموزی پایه ورزش همگانی و قهرمانی است، توجه به ورزش دانش آموزی توجه به توسعه ورزش در تمام ابعاد است و... » متاسفانه فرهنگ جامعه ما به سمتی می رود كه حرف ها و جمله های زیبا و امیدآفرین جای تاخت و تاز در میدان عمل را می گیرد.

می گوییم باید ورزش دانش آموزی و آموزش و پرورش تقویت شود اما ابتدا باید بررسی شود كه دیدگاه مسئولان نسبت به تقویت این بخش پایه و زیرساختی چیست؟ آیا اعزام تیم به مسابقات استانی یا كشوری و تمرینات حداكثر یك ماه قبل از اعزام ها به معنای تقویت همه جانبه ورزش دانش آموزی ترجمه می شود؟

شاید یك بعد مهم ورزش و مسابقات ورزشی كه امروزه كمتر توجهی به آن می شود، بعد روانشناسی ورزش باشد، همان چیزی كه این دو قهرمان نوجوان رشته شطرنج را برآن داشته تا به دفترمان بیایند و از بی مهری مسئولان بعد از به دست آوردن دو مقام در مسابقات دانش آموزان سراسر كشور در زنجان بگویند.

مسعود آصف زودتر از دوستش شروع به صحبت می كند، مقام دوم شطرنج مسابقات زنجان را به دست آورده و درخصوص مسابقات، با بیان شیرین بچگانه اش می گوید: مسابقات نه سخت بود نه آسان، از تمام شهرها و استان های كشور آمده بودند، رقیب های سختی داشتم اما موفق شدم.

او ادامه داد: سال گذشته هم در مسابقات كشوری شركت كردیم و این مسئله باعث شد تا با شیوه بازی حریفان آشنا شویم، بعضی از بچه ها سطحشان بالا بود و شنیدم در مسابقات آسیایی هم حضور داشتند.نایب قهرمان مسابقات شطرنج درمورد تمرینات تیم هم گفت: تمرینات تیم 3 یا 4 روز قبل از اعزام به صورت فشرده برگزار شد البته كمی قبل از آن مسابقات انتخابی در ورزشگاه شهید شهپر انجام شد.

وی ادامه داد: 3 سال است شطرنج را به عنوان یك ورزش دنبال می كنم و بیشتر وقت ها در مدرسه شطرنج با مربیان خودم تمرین می كنم. غیر از شطرنج در رشته های شنا و واترپلو هم فعالیت دارم و جزو تیم شنای استان هستم.آصف در بیان مقام هایی كه تاكنون به دست آورده، تصریح كرد: در مسابقات شطرنج مدارس در بخش انفرادی و تیمی مقام دوم، مسابقات شهرستانی مقام اول و مسابقات شنای استان مقام دوم را كسب كردم. دوست دارم در مسابقات كشوری و جهانی در شطرنج مقام بیاورم و از استاد بزرگان، كارپف، محجوب و قائم مقامی بسیار خوشم می آید.

وی والدین و آقایان بصیرت و قلاسی را مشوقان اصلی خود دانست و افزود: مربی ام، آقای قلاسی بسیار زحمت كشیدند و كمال تشكر را از وی دارم اما از هیئت تقاضا دارم متناسب با سطح ورزشكاران، مربی در اختیار تیم ها و افراد قرار دهند. در حال حاضر همه افراد در مدرسه شطرنج چه مقدماتی و چه پیشرفته با یك مربی آموزش می بینند. بهتر است برای مدال آوران دوره های آموزشی مخصوص و پیشرفته در بیرجند بگذارند، دوره های آموزشی، در تهران و مشهد زیاد است اما هزینه آن برایمان زیاد می شود و در عمل امكان حضور ورزشكاران شهرستانی در آن دوره ها وجود ندارد.

وی با گلایه از مسئولان گفت: خیلی برایم مهم بود زمان بازگشتمان از مسابقات به استقبالمان بیایند یا حداقل بعد از آن یك تشكر خشك و خالی از ما می كردند تا انگیزه ای برای ادامه كار و تلاش داشته باشیم. می گویند برای توسعه ورزش قهرمانی باید روی ورزش مدارس سرمایه گذاری كرد اما... برای تمرین شطرنج جز خانه شطرنج مكانی نیست، مربیان در سطح ورزشكاران حرفه ای عمل نمی كنند، درست است مسابقات از سوی آموزش و پرورش بود اما هیئت شطرنج هم باید به فكر برنامه ریزی درست باشد، خانواده هایمان هزینه ها را تامین می كنند.علی كریمی قهرمان دیگری است كه در مصاحبه ما شركت می كند، او مقام سوم این مسابقات را به دست آورده و تاكنون مقام های استانی و شهرستانی زیادی را به خود اختصاص داده است، او درمورد سطح مسابقات می گوید: مسابقات در سطح بالایی برگزار شد، البته بعضی از تیم ها بازیكنان سطح بالایشان را نیاورده بودند، بعضی از ورزشكاران هم در مسابقات آسیایی شركت كرده بودند. داوری هم چندان عادلانه نبود و به نظر می رسید به نفع تهرانی هاست، به نظرم حق من و آصف طلا بود.

كریمی اضافه كرد: اتوبوسی كه با آن اعزام شدیم ایران پیما بود، پنجره اش باز نمی شد و كولر هم نداشت. یكی از دوستانم بسیار شطرنج باز ماهری است در تیم حضور داشت و ما با حضور او مطمئن بودیم در رده تیمی مقام می آوریم اما هنگامی كه پدرش اتوبوس را دید، گفت: فرزندم به هوای گرم حساسیت دارد و به همین دلیل اجازه نداد با ما به مسابقات بیاید.

وی تشویق زبانی را كافی دانست و گفت: حتما نیازی به تشویق مادی نیست، حتی گفتن «یك آفرین، یا یك ای ول» كافی است تا خستگی راه و سختی مسابقات از تنمان درآید اما هیچ كس این كار را نكرد.تشكر مسئولان آموزش و پرورش در حد نصب یك پلاكارد بود اما در هیئت شطرنج كه... با خنده ای ادامه می دهد: قبل از اعزام تیم مسئولان هیئت گفتند اگر مقام بیاورید همه جا را برایتان گلباران می كنیم، فكر می كردند مقام نمی آوریم اما آوردیم. وقتی به خانه شطرنج رفتیم به ما گفتند چه خبر؟ حتی نمی دانستند كه ما دو مقام كشوری به دست آورده ایم.

وقتی بزرگ ترها به مسابقات می روند و مقام می آورند، از آن ها كلی تقدیر و تشكر می شود اما انگار بچه ها زیاد مهم نیستند.

كریمی به تمریناتش اشاره می كند و می گوید: 5 سال است شطرنج كار می كنم و امیدوارم یك روز در مسابقات جهانی مقام بیاورم. تاكنون تمریناتمان با خودمان بوده مربی مان بسیار زحمت می كشد اما ارتقای دانش مربیان برای پیشرفت ورزشكاران بسیار خوب است.وی در پایان افزود: سال دیگر اگر انتخاب شوم حتما در مسابقات كشوری شركت می كنم، به خاطر شطرنج كار می كنم نه پاداش و جایزه اما مطمئنا اگر تشویق صورت گیرد افراد بیشتر پیشرفت می كنند و دلسرد نمی شوند.