باشگاه شطرنج ذهن برتر

طرح تشویق بخش خصوصی جهت سرمایه گزاری در ورزش قهرمانی

این چهره های مستعد ورزشی معمولا از دل مراکز عمومی و پایگاه های عمومی بیرون می آیند به نوعی تحرک ورزش همگانی را نیز در بر دارد. با ارایه و تصویب طرح یاد شده ، عمده هزینه های آماده سازی ورزشکاران در رده های قهرمانی از سمت بودجه دولتی به سمت و سوی بخش خصوصی سوق پیدا کرده و نهادینه خواهد شد. طبق یک برآورد یک مدال طلا در المپیک برای کشورهایی مثل بریتانیا ویا استرالیا در حدود 15 میلیون پوند هزینه در بر دارد. گرچه ممکن است این رقم در ارتباط با ایران بسیار کمتر باشد اما با توجه به محدودیت های بودجه ای و همچنین در آمدهای محدود دولت و مردم در مقیاس با کشور خودمان هم بسیار بالا برآورد می شود. باید توجه داشت، پروسه کسب مدال طلا تنها در یک یا دو سال بوجود نمی آید. این امر یک فرایند است که از بدو استعدادیابی تا قله کسب مدال ادامه دارد. متاسفانه رویکردهای دولتی ورزش در ایران در امر هزینه کردن ، درست هزینه کردن و همچنین بر روی چه افرادی هزینه (آزمون و خطا) شود، مشکلات فراوانی در بردارد.

چنانچه بتوانیم اشخاص حقوقی فعال در بخش خصوصی وبه ویژه باشگاه های ورزشی خصوصی کشوررا جهت تقبلو سرمایه گزاری در هزینه های آماده سازی ورزشکاران را در طیاین پروسه برای کسبعنوان های قهرمانی جهان، المپیک ، بازی های آسیایی سوق دهیم ، گام بلندی جهت توسعه ورزش قهرمانی بر خوهیم داشت. و البته جهت نیل به این هدف، بخش خصوصی نیاز به مشوق دارد.

برای سوق دادن بخش خصوصی به سرمایه گزاری می توان بسته های تشویقی زیر( بنابر تایید هیات دولت)را پیشنهاد داد :

·اختصاصپاداش مصوببه باشگاه ها و مراکز خصوصی در صورت دریافت مدال های جهانی ، المپیک و بازی های آسیایی توسطورزشکان عضو در باشگاه ها و مراکز مربوط؛

·ارایه تسهیلات در امر سرمایه گزاری در ایجاد پایگاه های قهرمانی برای شروع کار به باشگاه های دارای استانداردو ضوابط مشخص؛

·واگذاری تعدادی از ورزشگاه ها بعنوان پایگاه های قهرمانی مطابق با سیاست های اصل 44 (حتی بصورت استیجاری در جهت توسعه ورزشهای قهرمانی به شکل غیر انتفاعی)؛

·تسهیلات در امر صادرات؛

·تسهیلات در امر وارادات ( همانند کالاهایورزشی) ومعافیت های مالیاتی برای واردات وسایل ورزشی برای پایگاه های قهرمانی؛

·ارایه امتیاز برای احداث پروژه های های ورزشی ( در صورت دارا بودن شرایط)؛

·ارایه امتیاز معافیت های مالیاتی به مراکز تجاری و صنعتی سرمایه گزار در این مورد.

لازم به توضیح است مشوق های فوق باید به نوعی در سرمایه گزاری باشگاه ها و مراکز خصوصی ایجاد انگیزه لازم را بنماید.

هزینه های آماده سازی ورزشکاران عبارتند از :

·در اختیار قراردادن امکانات اختصاصی استاندارد بنابر تایید فدارسیون مربوط و کمیته ملی المپیک به ورزشکاران؛

·تهیه ابزار و ادوات پزشکی و ورزشی روز دنیا جهت استفاده ورزشکان؛

·اعزام ورزشکارانعضو باشگاه یا سازمان مربوط به مسابقات برون مرزیوداخلی برای آماده سازی؛

·جذب مربی های ممتاز داخلی و خارجیبرای این ورزشکاران.

مزایای طرح

·کاستن بار مالی آماده سازی ورزشکاران و سوق دادن وظایف آماده سازی در رده های بخصوص پایه از فدراسیون ها به باشگاه ها؛

·در اختیار قرار دادن امکانات جهت جذب و پرورش چهره های مستعد بصورت عادلانه و بدون تبعیض؛

·کاهش ریسک به هدر رفتن چهره های مستعد و دارای پتانسیل در صورت اجرای صحیح طرح( متاسفانه باید قبول کرد در بسیاری از موارد نخبه های ورزشی اصلا شناسایی نمی شوند. در حالی که استعداد یابی صحیح ضریب خطا در به هدر رفتن استعداد را به حداقل می رساند.)؛

·رویکرد به سمت سرمایه گزاری های بلند مدت ورزشی(حتما اذعان دارند که آماده سازی ورزشکار تنها در یکسال صورت نمی گیرد و صحت امر این است که ورزشکاران در یک بازه زمانیحدوداً 4 یا 5 ساله برای این امرمهیا شوند)؛

·ترغیب باشگاه های خصوصی به استعدادیابی علمی وصحیح برایقهرمان پروری؛

·ترغیب باشگاه ها برای سرمایه گزاری در رشته های پایه ، پر مدال و کم هزینه و توسعه این رشته های ورزشی مثل دو و میدانی( در بازی های آسیایی دوره قبل 48 مدال اختصاص به شنا و 141 مدال به دو میدانی اختصاص داشت)؛

·استعدادیابی صحیح و هدفمند از سوی باشگاه ها و بخش خصوصی ( به نوعی باز هم کاستن بار مالی دولت و فدارسیون ها)؛

·انتخاب رویکردهای علمی در امر ورزش قهرمانی؛

·تمرکز زدایی ورزشی ؛

·سوق دادن استان ها و شهرهای محروم و البته مستعد به سمت سرمایه گزاری در رشته هایی که پتانسیل این رشته ها وجود دارد؛

·و همچنین متمرکز کردن هر استان یا شهر در رشته هایی که پتانسیل بیشتری موجود است؛

·جذب در آمد در بلند مدت با استفاده از حق تبلیغات و پخش های تلوزیونی ، به ویژه برای ورزشهای کم توجه؛

·رویکرد عمومی نونهالان و نوجوانان به ورزشهای مدال آور و مادر و بسط و توسعه این قبیل رشته های ورزشی؛

·فعال نمودن پایگاه های اصلی استعدادیابی (مدارس آموزش و پرورش) با توجه به ارتباط احتمالی پایگاه های قهرمانی ایجاد شده با مدارس.

البته شایسته است این طرح بصورت آزمایشیبرای رشته هایی نظیر دو ومیدانی، تیراندازی و وزنه برداری و رشته هایی که زمان پرورش چهرهای ورزشی در آن کوتاه تر می باشد به اجرا گذاشت.

بدون شک رشته هایی مثل شنا و ژیمناستیک نیاز به سرمایه گذاری های بلند مدت تر (حداقل 10 ساله )دارند و این رشته ها نیازمند مشوق های قوی تری نسبت به برخی رشته ها که حدوداً 4 سال کار نیاز دارند، می باشد.

البته کلیه موارد در حد پیشنهاد بوده و نیازمند بررسی دقیق و کارشناسی است . به عنوان مثال رتبه بندی پایگاه ها، درصد بندی سهم باشگاه های یک ورزشکار در کسب مدال( از رده پایه تا کسب مدال باایجاد پروفایل در یک سیستم جامع ) و...

در صورتی که ما، متوسط آماده سازی بسیاری از رشته ها را 4 تا 5 سال در نظر بگیریم،ورزش کشور بطور قطع در آینده حرف های زیادی برای گفتن خواهد داشت. والیبال توانست پس سایرین هم می توانند . با این حال نگاهی به پروسه 24 ساله موفقیت والیبال از سال 1369 تا کنون بیانگر این است که این زمان هر چند برای رسیدن به موفقیت بسیار زیاد بود اما با توجه به پیدا کردن نقشه راه بسیار کوتاهتر خواهدشد.

اميدوارم با مديريت صحيح ،‌ علمي و دلسوزانه ای که پی می گیرید، در پايان ماموريت خود نام نيک و ماندگاریاز خود بجاي بگذاريد.

و در پایان بر خود وظیفه می دانم به جهت صبر و حوصله و پاسخگویی به رایانامه های اینجانب و سایر اهالی ورزش که نشان از دقت وحوصله و دلسوزی شما دارد ، سپاسگزاری کنم.

با احترام

علی قائم مقامی

منبع :ماهنامه شطرنج ایران